ჩემი თარგმანი გერმანელი ავტორის ვილჰელმ ბუშის წიგნიდან “სისულელე და სიჭკვიანე”მესამე ოინი

სოფელში ყველა იცნობს კაცს

რომელსაც ჰქვია ბოკი.

საშინაო კოსტუმი, საგარეო კოსტუმი

წვეტიანი ფრაკი, გრძელი შავი შარვალით,

მყუდრო მოხერხებული გემრიელი ჩანთით.

თბილი პალტო  გამაშებით

ყველა მისი დეტალებით.

დიახ იცის მან მკერავმა

საკერებელის დადება,

შეჭრა, შემოჭრ, შემოკერვა,

ოსტატურად შემოკემსვა,

ამიტომაც არის

დიდი ოსტატი ბოკი

ეს არის მისი ცხოვრების

ყველაზე მთავარი მიზანი.

ყველას მოსწონს მასთან ყოფნა

ლაპარაკი, საუბრობა.

მაგრამ ამ ყველაში

სულაც არ გულისხმობენ

ორს რომელთაც ჰქვიათ

მაქსი და მორითცი .

ისინი მხოლოდ  ფიქრობენ?

ხოლო რასაც ფიქრობენ

გამოჩნდება სწორედ  ეხლა!

სახლის წინ მდინარე არის

ცივი და ხმაურიანი

მდინარეზე ბილიკი არის

თხელი და ფიცრულიანი.

მაქსი და მორითცი აქ არიან

საიდუმლო ხერხით

წკი-წკიპ, წკაპ- წკაპ

ბილიკს ხერხავენ

ნაკუწებად  ხის.

როგორც კი ხერხვას დაამთავრებენ

ვეღარავინ გაივლის .

უეცრად ისმის

ბატონი ბოკის ხმა

ჰეი, თქვენ ორნი

რას აკეთებთ მანდ?

ჰა, ჰა, ჰა, ჰა, ჰა, ჰა

მოისმის პასუხად .

ყველაფრის ატანას  შეძლებს

ოსტატი ბოკი

გარდა  ასეთი პასუხისა

სწორედ ამიტომაც

გადაახტა კარის ზღურბლს

მაგრამ  ელეთ მელეთი მისდის

როცა ესმის: ჰა, ჰა, ჰა, ჰა

ბრაზიანი, რისხვით სავსე

ის გადადის ეხლა ხიდზე

ბრახ , და ხიდი ტყდება

და ვარდება წყალში

კიდევ ჟღერს  ხმა : ჰა, ჰა, ჰა, ჰა

აი უკვე აღარ არის გზა

ვეღარ წახვალ ვეღარსად.

წყალში კი მოცურავს,

ორი წყვილი ბატი,

როცა ბატონი ოსტატი ბოკი

ფერ ნირ წამხდარი არის.

დაძაბულს და დაკრუნჩხულს

ფეხებში მტკიცედ სჭიდებენ პირს

და ეხლა ორი ბატი, კვატატი

მიაქროლებენ მას დედა მიწაზე

სხვათა შორის, ამ ამბიდან უხეირო

არის ისევ ბატონი ბოკი.

ეხლა კი როცა ბოკს მუცელი სტკივა,

მუცელი არის თუ კუჭი,

აქვე არის დალოცვილი

ქალბატონი ბოკი.

ცხელზე ცხელი უთოთი,

მზრუნველობით ხუროსი

დაასვენებს მუცელზე

გახურებულ უთოსი.

მისი შესანიშნავი

ღვაწლმოსილი შრომით

მალე სოფელის აღმა, დაღმა

ყველა ამბობს,  ყველა ყვირის

ბოკი ისევ ცოცხალია, მხიარული და მხნე.

ეს იყო მესამე ოინი

და დიახ მას კვლავ მოჰყვება მომდევნო,

ჩემი თარგმანი გერმანელი ავტორის ვილჰელმ ბუშის წიგნიდან “სისულელე და სიჭკვიანე” მეორე ოინი.

ქვრივმა  ბოლთმა

მწუხარება გაიქარვა,

იფიქრა,  ეგებ უკეთესიც  იყოს,

მისი ქათმები

ქვემოთ გაუნძრევლად ეწყოს.

დილით, ადრე

მშვიდად, წყნარად

მოემზადა მათ შესაწვავად .

რა თქმა უნდა იყო, მწუხარება  დიდი

როცა სასოწარკვეთილი

სევდით სავსე იყო,

მაგრამ ახლა იგი,  კვლავ დაანთებს ბუხარს,

და ისეთ ცეცხლს დააგუგუნებს,

მშვენიერი დილა გათენდეს მისას  .

მალე სახლში, მალე გარეთ,

კვლავ ცხოვრების სიამეში…

მაგრამ ჰოი, სასაწაული

ქალბატონ ბოლთს ისევ

ისევ, ისევ, ისევ

რომ ერევა ცრემლი,

კიდევ კარგი გვერდითა  ჰყავს

პაწაწინა ლეკვი.

სწორედ ამ დროს სახურავზე

ხდება რაღაც ამბავი

მსუნაგობით სავსენი,

მაქსი და მორითცი

საკვამურიდან ამომავალს

ისუნთქავენ სურნელს,

ბუყბუყებენ  მუცლები,

კუნტრუშებენ კუჭები,

როცა იბრაწებიან

ქონიანი დედლები.

სწორედ ეხლა მიდის ქვრივი შეშის მოსატანად.

სახურავზე კი მაქსმა მოიმარჯვა ანკესი.

შნუპი, დუპი, დუპ,

უკვე ამოიყვანა ერთი ცალი ქათამი….

შნუპი, დუპი, დუპ, ეხლა უკვე მეორე

შნუპი, დუპი, დუპ , ჰოი უკვე მესამე

შნუპი, დუპი, დუპ, აი უკვე მეოთხეც.

ქალბატონო ქვრივო , ჩვენ გვაქვს შენი ქათმები !

ლეკვი დაბლიდან უყეფს: აუ, აუ, ავ, ავ,ავ ,

მაგრამ მაქსი და მორითცი

შორს არიან სახურავიდან სხვაგან .

აი უკვე წარმოდგენაც გვაქვს,

როცა ქალბატონი ბოლთი

სარდაფიდან ამოსული გვყავს

ის უეცრად დგება კართან და უყურებს ტაფას.

ყველა მისი ქათამი,

გამქრალი რომ ჩანს

საზიზღარო  საფრთხობელავ

დამაცადე,  მოვალ შენთან!

ხმამაღალი მოთქმით , დიდი, მძიმე ჩამჩით

მისდევს ის პატარა, ციცქნა ლეკვს.

მაგრამ ჰოი საოცრებავ, განა ხვდება მტარვალი

დანაშაულს  მისას?

მაქსი და მორითცი კი

უსაფრთხოდ და მშვიდად

გაბერილი მუცლებით

ბუჩქის ძირას წვანან,

გემრიელი ხვრინვით

აყრუებენ დაბას.

კარგად შეხედეთ ხომ

არ ხედავთ სადმე ახლოს

ერთ ფენცქვ ძვალს?

ეს იყო ოინი მეორე,

მას მოჰყვება მესამე.

ჩემი თარგმანი გერმანელი ავტორის ვილჰელმ ბუშის წიგნიდან “სისულელე და სიჭკვიანე”

წინასიტყვაობა

ოჰ, რა უნდა მოისმინო ან ისწავლო

ისეთი ონავარი ბავშვებისგან

როგორებიც მაქსი და მორითცი არიან

 როცა სიბრძნის შემეცნების

და კარგი ქცევის ნაცვლად

 სიცილ-კისკის ხარხარით

საიდუმლო ონავრობით ერთობიან.

 მავნებლური ქცევებისთვის

 დიახ, ისინი ყოველთვის მზად არიან.

ადამიანები ბრაზდებიან,  ცხოველები იტანჯებიან

ვაშლები, მსხლები, და ქლიავები, კი ქრებიან.

 რა თქმა უნდა ცხადია,

 ეს ბევრად უფრო სასიამოვნო არის,

ვიდრე სკოლის მერხზე

სიბეჯითით მოთმინებით ჯდომა.

მაგრამ ჰოი, ტკივილო და მწუხარებავ,

როცა მე ამ ამბის დასასრულს ვხედავ!

ეს ძალიან ცუდი გზაა

რითაც მაქსი და მორითცი მიდიან.

მაგრამ სწორედ ამის გამო

 ვცდილობ რომ როგორმე

შევაფერადო ეს ჩანაწერები .

პირველი ოინი :

ზოგიერთის შრომა და  წვალება

 არის ფრიად მძიმე და დამქანცველი,

მაგალითად, შინაური ფრინველების,

თუმცა ერთის მხრივ :კვერცხის დების,

მეორეს მხრივ:  ტაფამწვარის

მესამე მხრივ: მათ ბუმბულის ბალიშების გამო

საკმარისი არის, რომ ადამიანს

უსაქმურად  არ ეძინოს.

შეხედეთ, აი აქ არის ქვრივი ბოლთი

რომელსაც უნდოდა რომ

ბევრი ქათამი ჰყოლოდა

რათქმაუნდა აგრეთვე აქვე ამაყი მამლით,

მაგრამ მაქსი და მორითცი

მხოლოდ ერთ რამეს ფიქრობენ ;

როგორ იცელქონ და იმაღვალაკონ აქ.

 ერთი, ორი, სამი

სწრაფად, მარდად ცქვიტად

ისინი მთელ პურს

ოთხ ნაწილად ჭრიან

 პატარ- ატარა  ნაჭრებს

ერთი ძაფით კრავენ

და აღფრთოვანებულები

ამას კარგი ქალის ეზოში დებენ.

ოჰ, როგორც იქნა დაინახა

ეს შეკვრა ერთმა ქათამმა

და დაიწყო, კრიახი,

კრიახ, კრიახ, კრიახი

 ყიყლიყოოო, ყიყლიყოო,

ყივის ის გულამომჯდარი.

ტაკ, ტაკ ,- აქ მოდიან დედლები ,

მათი თანმხლები მამალით

და ხალისიანად ყლაპავენ

ყოველ ერთ ნაჭერს ჩიჩახვში.

მაგრამ, სანამ ისინი აზრზე მოვლენ

აღარცერთს აღარ შეუძლია.

აქეთ- იქეთ სეირნობა

ფარფატი და ნავარდობა.

ეჰე ჰერი, ჰერი, ჰერი

მაღლა, მაღლა სიმაღლისკენ

გამომშრალი კისრებით,

სხდებიან ხის ტოტზე ჩამოკიდებულები.

მათი კისრები, უფრო და უფრო გრძელია.

მათი სიმღერა, უფრო და უფრო შეშინებული,

ჯერ ერთი კვერცხიც კი არ დადებულა

რომ  სიკვდილი მოახლოებული არის.

ქვრივი ბოლტი  ოთახში წევს

და ძილში ესმის ეს წუხილი

და აჰა, ცუდი წინათგრძნობით სავსე

 მიაბიჯებს ის ეზოში,

ოჰ,  ეს რა საშინელება არის .

თვალებიდან ცრემლები ღაპაღუპით მოსდის..

 როცა ყველა მისი იმედები, და

 ცხოვრების ოცნებები

 ვაშლის ხეზე ჩამოკიდებული არის!

მოწყენილი და მწუხარე,

იღებს ის ხელთ დანას,

სევდიანი მზერით სავსე

ხსნის მკვდარ ქათმებს ხიდან

და სახლში უკან  ბრუნდება.

პ. ს ეს იყო პირველი ოინი

დაუყოვნებლივ მოყვება მეორე.

მცირედი რამ ოპერის შესახებ

რა უნდა გააკეთო ზაფხულის ცხელ, დახუთულ,  დღეს, როდესაც სიცხისგან საკუთარ კანის ატანაც კი აღარ შეგიძლია?

ეს არის ის კითხვა რომელიც  უჩნდებათ ზაფხულობით ქალაქში დამსვენებელ ადამიანებს როდესაც უჰაერო სივრცისგან არიან გაჟღენთილები.

სადაც გადაღლილს და გამოფიტულს მხოლოდ ერთადერთი რამ დაგრჩენია ნუგეშად და დარდთა განსაქარვებლად და ეს რამ წუწუნია, თუმცა და რადგანაც თუ კი არ გსურს რომ  უჟმურ, უსიამოვნო ადამიანად ჩაგთვალონ მაშინ ამ სიამოვნებაზეც უარი უნდა თქვა და ბოლომდე დატკბე საკუთარი უნუგეშობით მანამდე სანამ ოპერის თეატრში გასაგრილებლად და სულის მოსათქმელად არ შეაბიჯებ.

ქალაქ ქუთაისში როგორც ერთ- ერთ უძველეს ქალაქში 140 წლის იუბილე აღნიშნა, 1878 წელს ამსტერდამში დაარსებულმა,  ჰოლანდიის სახელმწიფო უნივერსტეტის სტუდენტების „სველინკს ორკესტრმა“. პროგრამა შედგებოდა მუსიკა რიხარდ ვაგნერის „ ბეჭედი სიტყვების გარეშე„ სიმღერა ნიბელუნგებიდან, დირიჟორი – კონრადინ ჰერცოგი, არანჟირება ლორინ მაზელის.

და რადგან მხოლოდ ხელოვნებას აქვს უნარი შეძლოს და მიაღწიოს ადამიანებთან როდესაც მათ მათ ჩემო კარგო ქვეყანა იმღერეს და ვიგრძენი როგორ გახდნენ ისინი ჩვენიანები , მათ

იმღერეს და დასასრული ნამდვილი სასწაული გახდა.

 

მოხუცი ქალბატონის სტუმრობა

რა მოხდება თუ კი ერთ დღესაც, თქვენს ქალაქს  მოხუცი ქალბატონი ესტუმრება და მისი ყოფილი სატრფოს მკვლელობაში, რომელმაც ის ახალგაზრდობაში მიატოვა, ერთ მილიარდ დოლარს შემოგთავზებთ?

ეს არის ის შეკითხვა, რომელზეც პასუხი უნდა გაგვეცა ფრიდრიხ დურენმატის რომანის  „ მოხუცი ქალბატონის სტუმრობა“- მიხედვით დადგმულ  სპექტაკლში. ეს სპექტაკლი  აკაკი წერეთლის სახელობის უნივერსტეტის გერმანული ენის კლუბის სცენაზე გაიმართა : DAAD- ს ლექტორ ბერტჰოლდ ლინდერის ორგანიზატორობით და რეჟისორობით, კონსტანტინე ზაუტაშვილის – ალფრედ ილის, ელენე ველიაშვილის – კლერ ცახანასიანის, თათია ჟღენტის – პოლიციელის, თამთა გრძელიძის – მასწავლებელ- მლოცველის, ქრისტინე კუჭუხიძის- ქალაქის მერის , ელენე- ილის შვილი ოტილია, ნატალია ქუთათელაძის- მხატვრის და ჩემი მირანდა ტყეშელაშვილის- კორესპოდენტ -ჟურნალისტის მონაწილეობით და მსახიობობით.

ზოგადად, როდესაც საქმე ამა თუ იმ პროექტში ჩართვის შესაძლებლობას, საშუალებას, აუცილებლობას ეხება, ყველაზე მთავარი საფიქრალი, რომელიც მაწუხებს ხოლმე არის:  ა)თუ  რატომ უნდა მიიღო მონაწილეობა ისეთ პროექტში, რომელიც ძალიან სწრაფად მთავრდება და

ბ) რატომ უნდა იშრომო, მოინდომო და სცადო ახალი გამოწვევების მიღება, როდესაც ცხოვრება ყოველ ფეხის ნაბიჯზე წესად დადგენილ სიწყნარეს,  მდუმარებისკენ დამორჩილებას  მოგიწოდებს?

თუმცა და რადგანაც ეს პროექტები ახალ ცხოვრებისეულ გამოცდილებებს, ადამიანებთან ურთიერთობის საშუალებებს და შესაძლებლობებს გთავაზობენ, ღირს გარისკვად,  მოქმედებად და კომპლექსების გადალახვად.

ა)როდესაც სცენარს სწავლობ და ცდილობ კარგად დაიმახსოვრო,  საკუთარი თავი გარდასახო შესასრულებელ როლში, სცენაზე იმუშავო, აუდიტორიასთან იურთიერთობო, გუნდთან ითანამშრომლო.

ბ) როდესაც ნერვიულობთ  საკუთარ და ერთმანეთის შესასრულებელ როლებზე,  განიცდით ერთმანეთის თამაშს. ერთმანეთს ამშვიდებთ, ეხმარებით, ემეგობრებით, ეხუმრებით, იცინით-  ეს ურთიერთობები, საქმეები, დღეები ბევრად მეტი ხდება ვიდრე აქამდე იყო და წარმოგედგინა, რადგან ეს ადამიანები შენი მეგობრები ხდებიან. მეგობრები რომლებიც გიხარია და რომელთა არსებობაც შენს ცხოვრებას აკარგებს და აკეთილებს. იმდენად რომ გული  ვეღარ იტევს ამდენ სიხარულს  და აღარაფერი  აღარ გინდა გარდა იმისა, რომ მათ გვერდით იყო და ეს ყველაფერი სამუდამოდ  გაგრძელდეს.

IMG_8850

IMG_8852

IMG_8854