ზაფხული

IMG_0105IMG_0024

IMG_0040IMG_0063

IMG_0086IMG_0115IMG_9314IMG_0139IMG_9898IMG_9957IMG_9964IMG_9974IMG_9986IMG_9970IMG_0029

 

Advertisements

ხიბლი

როცა ძილი წარსულის წარმავლობის ნიშას მქრქალი ყვავილებით ძენძავდა, ნაღველით მორჭმული  სულები ტალახში ცვენილ ფოთლებად მოფორიალობდნენ. დაკარგული მისამართები რიცხვებად გაბნეულ ფიქრთა სიტყვებად იმტვერებოდნენ და თვლემად მივარდნილ სიშორეს შინდისფერ ყივილად ატკბობდნენ. მიღმიერ ზღუდეს მრიცხველად აღმართული მოლოდინი,  ჟანგისფერ სიცარიელის მორევს  ქვიშისფერ მარცვალთა, ზმანებათ იალქნებად  განავრცობდა და ყოფიერებით მსხვრეულ, კრძალულებით მზირალ, განრიგეთ ძვლებად ახორხლილ  ცხოვრეთელებს, წინასწარმეტყველებად ხმობილ  ფოლორციქს სტაცებდა. ფერდებ ჩაქცეული მომავალი  დღეისობის მონახაზების ნაკუწებად ხევად, მსხვრევად, ფხრეწად ქვრობილი თვალების ჭამით ირთობოდა. პატივმოყვარეობით გაქუცულ, ჭვარტლით გამურულ, საცნაურ ნაწერთ შთობა მარადიულობის მძებნელთა ჭურჭლებს ოქროსფერ კაზმული ბრჭყვიალით  ანთობდა. სანატრელ სატრფოებად ოდითგანვე უნახველი, პეწენიკობთ ღსავსე, მოწყენილობით მოკაშკაშე, პელენწუკური ხუმრობებით დამშვენებული თეთრი  ფაიფურის ფინჯნები ხვინცილის დიდებით მოტრფიალე წკარუნა კოვზებთან ამაღელვებელ, ულმობელ, ცუქუქ, წაკვან, ჭყიპინ , ხუნტრუც პორწიალით პაწკურებდნენ; თუ ვისთან ერთად  შეიკერა საშაქრიამ ასეთი კოხტა კოფთა, და ვინ მოირგო საიდუმლო რეცეფტით ნაცხობი ახლად გამოძერწილი ნიღაბი, ათრთოლების წკიპზე მიჰყვანილ თანალმობელთ დასის აწრიალებული გრძნობებს, გამხმარ გულისთქმათა მარცვლებად ფშვნიტავდნენ. რომ უეცრად ქოთქოთით აფოფრილ, გაფოხრილ ,თუხთუხა ქვაბუნია –   წამოენთო: მაგ თქვენი კილომეტრებზე გადალაფშული,მოწრუპნულ, მოპუჭუჭებული ბაგეებით ყავა კაკაოისგან რომ  ვერ გაგირჩევიათო, ყველას ჩემს ჭკუაზე დაგატრიალებთო! აქანა მე ვარ უფროსიო! მასე ყველი ხაჭაპურში შესძახა  აქამდე სრულიად მშვიდად მყოფი საწეს- რიტუალო.რავა თუ შენ ხარ უფროსიო-  -პარტია აღარ გახსოვს ? ნუთუ პარტიისმნიშვნელოვანბნელოვანი ნათქვამი დაგავიწყდაო შეჭამანდს რომ  ოც გრამიანი კარაქის პატივით გაგიკეთებ, შემდეგ სულ მე უნდა მემსახუროო?!  ისე დაასო ჩანგალი მაგიდას რომ დღესაც ამჩნევია იმის კვალი და ვალი. და აი ტყე ღრეებთ ქცეულ, მხვრჩვალ კანთ ძარღვთ, ძირკვულ მოთქმა გოდების მოსაყდრეთ სცენაზე, ცინცხალ, მკვირცხალ, ფერ-უმარილ გადაგლესილ პირზე , მუთაქასავით გადაზღერთილ,   ყოველთ მადიდებელ, და არვის დამნდობ ცხვირის ზრიალით ცხიკვების თავაზ,   ცუნცულ კუნტრუშით  –  რა ხმა და რა ყურიო…. ბატონი მოლაღურიო!   მან  წიკვინ, ჟღარუნ, ცუქცუქით, ჭუჭყად შლილ, გვამთ კირულ, ყოფის ყაყანად მწყვდეული  სახულება,  მიწის საპყრად ვრდომილ ოცნებებიდან , ბედკარგულ სურვილებიდან, აორთქლებული ნატვრებიდან, დარბაზთ განძთ მკაულის,  ტაშის მკვრელთ გულიდან ამომხტარ მარგალიტებად უნდა მოაკოპწიოს, მოაგოგმანოს და  „ეს რამფერი წუთისოფელი გვაქვს“ ო შეძახილად გაფურჩქნოს . ის კი თვითკმაყოფილებით მოდუნებულ, გულგრილობით მოშვებულ, მიუხვედრელობით  მოთანგულ , მოზიპზიპებულ, მოფამფალებული  ყელით, ცარიელ კუჭისთვის განწირულ, პეტელისთვის  გამოშიგნულ, ხარხარისთვის აწკავწკავებულ, გმირულად შეკოწიწებულ,  სინამდვილეს ცხიმიანი ხავერდის, ქონიანი ფარდის ფერდობზე  ურვის სულგრძელ წუნკალაობით “ეს ისე ლამაზი სიტყვებისთვისო“  აწეპებს. და თან მოკუნკული  ჟდომისგან დაოსებულ, დონდლო მგრძნობელობით წამოვლილ, ხორცისფერ აღთქმით განსხივოსნებულ, შეკივლების მადლით,  მოსხმულ მორთხმული ,“მთელი ჩვენი ცხოვრება  ხუმრობაა  ჭირიმეეეე “- ს  იმეორებს. ზვიგენის სისხლით აჭიკჭიკებულ აკისკისებულ, აფუსფუსებულ, წარბებად ხუნძლულ მოწყენილობას, ადგილის შესავსებ სასწაულების  მომაკვარახჭინებელ  ულვაშებად იწკიპავს და სიცილის ღვაწლით გადაკრულ, გადაბმულ, ჩამოკიდებულ, მოგონებებს გუშინდელობის მოცინარ მგრძნობელობად იპატიჟებს.  მჩხიბავობით  აღზევებულ, მანძუკიაობით  აელვარებულ, აშუშხუნებულ ყოფიერებას, უპოვნელობით ხედვულ,დავიწყებულობით გებულ, მსახურობით  კაპიწებულ, თქმულებათ  იგივეობით  მსხვრევით, ტკბილულ სამართლეობის ჩივილით, ღვაწლით  ხსენებულ  “ვიშ- ვიშ, იფ-იფად“  ბერტყავს და მზარელუობით მოდღლოზნილ, გამეხებულობით აწრიალებულ, გვარემულობით  მთქნარებულ, განათლებრიობით აყლანწულ, ქარაგმულობით ფარჩაკებულ, საზოგადოებრიობის მტრობის ღიმით, მოთხლაშულ, მოთხაპნულ, მოთხლარწულ, მოწუწკულ, ავეჯის მუთაქად ათახთახებულ, ასუნსულებულ, აყიყინებულ, მუცელ ტკბილული თაფლოია პიროვნებად ღშენებული, და გადაღლილი აღარას ჩივის წარმოდგენობის დღლუმპულ განგრძელობისა. სინატიფით ცხებული, ღირსეულობით წყებული, უმთავრებულობით ხვედრული, აპლაკუნებით წლარწული, მოწონებულობით მანჭული,აღტკინებიულობით პრანჭული, ნუგეშთ წადილით გაბერილ,  ხარხარ ზანზარით  შებრაწულ, უწი პუწი  წყალობით მცხიკვებული ,   „აი რო იჭაჭება რას იჭაჭება? მღერაა თუ რაი?- ი ს ფიჩინის ხსნად იხევოდა და  სკდებოდა. კითხვებით  გაწამებული, პოეტუნობით  დაბარებული, ფარდაგებად დალაგებული, ქვებად დახუჭული ნეკნებთა ტერფები  „მაყურებელი მიბრძანდებაააა“ კედელთ ქვებად ესვენებოდნენ და  გაბურბუსალებით დამცხარ, აღუსრულებულობით აღმსდგარ, დავიწყებულობით  დებულ, „ გულმა  შენთან დაიბუდა“-  დაფნათ ჩვენებად ინისლებოდა და  იბარცხნებოდა.

ჩიტენი

სწორედ მაშინ, როცა საღამოს ბინდი დგებოდა და ცხოვრების  ამოღრეცილ ორმოებში  მთებისკენ მიმავალი მნათობი ხმას გაიჭიანურებდა,  მომსვლელს ელოდებოდნენ. მას დედოფალ პაპყუნას  თქმული  უნდა მოეტანა იმ თერთმეტ თეთრთან ერთად, რომლის შესახებაც ის ბრძანებდა : ,,ყოველი თვე, რომელიც შედგება ოცდარვა, ოცდაათი, ოცდათერთმეტი  წამებით გასაღვიძებელი დილისაგან, ყოველთა ოჯახთა_ მდიდართა გარდა: ღარიბ-ღატაკთა, ახალგაზრდათა თუ მოხუცთა, მრავალშვილიანთა, თუ უშვილოთა, ყოველთა თქვენთა გასწავლოთ ჩემი პირადი  გამოცდილებით იმ კენჭების გამოყენება, რომელზეც თქვენ მოსთქვამთ: თითქოსდა  ერთ დღეს არის და მეორე დღეს ქრება, რათა საჭირო მარცვლეული საკმარისად იყიდოთ და  ოჯახები არჩინოთ. და  საერთოდაც, სადა ხართ, როცა მე  ვერ გხედავთ ულუკმაპუროდ მყოფელთ?!“    თუ ვინმე გაიკვირვებს  და იკითხავს, რომ ამ გამოცემის დროს თვით დედოფლუნა სად იმყოფებოდა, ჩვენ შეგვიძლია სრულიად  დამშვიდებით მივუგოთ, რომ საკუთრივ მისი გულითადობის გამო, როცა შესაძლოა სულაც არ ესმოდა არავის ხმა, საკუთარის გარდა, ის ცოტათი მაღლა და ოდნავ მოშორებით, ჩვენს შორის  ნამდვილად არსებობდა.საერთოდაც,  ამა ქვეყანაში სადიდებულო ნირი, ანუ დიდებული რომ ყოფილიყავ, ძალიან მარტივი იყო.  მთავარია,  ოქროსტყუილებიანი გუდით მოელვარეს გევლო  და საუკუნეთა გარდამავალ მიჯნაზე  მუდმივად მიწაზე თავდახრილნი და გაჭირვებას მაინც თავ ვერ დაღწეულნი, გადაწურული იმედების გულთა  კარებს გაგიღებდნენ და მათ დაკარგულ ოცნებებს, იმედებს, ნატვრებს ყალბი ოქროთი მოვარაყებულ ტოტებზე ფერად ნაჭრებად შეგაბამდნენ.  მათგან  ერთერთზე ახალგაზრდები იტყოდნენ: „ რადგანაც მოდის ასეთი  ჭკუიანი ახალგაზრდა,   ჩვენც მას მივბაძავთ, კარგად ვისწავლით  და გამოვადგებით ჩვენს პატარა ქვეყანასო. ხოლო ხანდაზმულნი: მეტ ოფლს დავღვრით, მეტს ვიშრომებთო… „ და ასე შელოცვილს  სოფელ -სოფელ- ორღობე გაკონწიალებდნენ. შემოდგომის პირს კი  ყურძნის მტევნების, კვახების, აცქნაფებული სიმინდის ტაროების, ვაშლის და კარალიოკის ასხმულ ჩირთა გვერდით დიდ კაცობის მადლით  დამშვენებულს აივანზე შემოგდგამდნენ.  და, აი ისიც მოდიოდა! დახვლანჯული ღრეებით, გმირის შარავანდით შთამოსილი და საჭმლის თქვლეფით  აქორფებული,  ელვარების  ფრქვევით.…    გასართობ- სათრეველად მას უყვარდა უენოდ მოლაპარაკეთათვის თავში ხელის წატყაპუნება, ჩაქელვა და ჩაძნეყვა და ეგონა ამას სასრული არ ექნებოდა. ასევე კუჭის შემრგე და გულისგამხარებელი ქეიფი და დროსტარება, რომელიც სიხარულს ანიჭებს მომლხენს მით უფრო, თუ  სუფრის დიდებაში სადღაცაურ მოდაზე შეკერილი კაბებითა და პიჯაკებით გამოსკვანჩულები, ბლომად მოყრილი  სიყალბის ფერუმარილით და  პერანგში  ამოყრონტილი სახეებით, თავებით  გრძელი ქლასუნის  ურმებით ერთი დღის სრულ განსვლამდე  დაჰქრიან მოწყენილი ფასადების  სამეფოში…    ხოლო  ქორონიკონსა მას ჟამსა, როს მოაღწია  მკის-დათესილი მოსავლის აღების დრომ, მისი მეუფება წელთაღრიცხვებში ჩატანებული სიჩუმის მდუმარებაში გაქრა, ის აღარ იყო!   დასაბამიდან სამყაროს კარიბჭესთან მღვიძარედ გარინდებული  შემოქმედი გალაქტიკებს პეპლებად ააფრენდა და მთვარის ბორანზე  ვარსკვლავებად განაბნევდა, როცა ზღურბლზე მარტოობით მოკიაფე  ჩიტენი გამოვიდა,  სიზმრად ქცეული ფრთებით იელვა  ზეცას მოწყდა  კიდობნებს შეფენილი ცისარტყელების   ყურეში გაუჩინარდა.