ჩიტენი

სწორედ მაშინ, როცა საღამოს ბინდი დგებოდა და ცხოვრების  ამოღრეცილ ორმოებში  მთებისკენ მიმავალი მნათობი ხმას გაიჭიანურებდა,  მომსვლელს ელოდებოდნენ. მას დედოფალ პაპყუნას  თქმული  უნდა მოეტანა იმ თერთმეტ თეთრთან ერთად, რომლის შესახებაც ის ბრძანებდა : ,,ყოველი თვე, რომელიც შედგება ოცდარვა, ოცდაათი, ოცდათერთმეტი  წამებით გასაღვიძებელი დილისაგან, ყოველთა ოჯახთა_ მდიდართა გარდა: ღარიბ-ღატაკთა, ახალგაზრდათა თუ მოხუცთა, მრავალშვილიანთა, თუ უშვილოთა, ყოველთა თქვენთა გასწავლოთ ჩემი პირადი  გამოცდილებით იმ კენჭების გამოყენება, რომელზეც თქვენ მოსთქვამთ: თითქოსდა  ერთ დღეს არის და მეორე დღეს ქრება, რათა საჭირო მარცვლეული საკმარისად იყიდოთ და  ოჯახები არჩინოთ. და  საერთოდაც, სადა ხართ, როცა მე  ვერ გხედავთ ულუკმაპუროდ მყოფელთ?!“    თუ ვინმე გაიკვირვებს  და იკითხავს, რომ ამ გამოცემის დროს თვით დედოფლუნა სად იმყოფებოდა, ჩვენ შეგვიძლია სრულიად  დამშვიდებით მივუგოთ, რომ საკუთრივ მისი გულითადობის გამო, როცა შესაძლოა სულაც არ ესმოდა არავის ხმა, საკუთარის გარდა, ის ცოტათი მაღლა და ოდნავ მოშორებით, ჩვენს შორის  ნამდვილად არსებობდა.საერთოდაც,  ამა ქვეყანაში სადიდებულო ნირი, ანუ დიდებული რომ ყოფილიყავ, ძალიან მარტივი იყო.  მთავარია,  ოქროსტყუილებიანი გუდით მოელვარეს გევლო  და საუკუნეთა გარდამავალ მიჯნაზე  მუდმივად მიწაზე თავდახრილნი და გაჭირვებას მაინც თავ ვერ დაღწეულნი, გადაწურული იმედების გულთა  კარებს გაგიღებდნენ და მათ დაკარგულ ოცნებებს, იმედებს, ნატვრებს ყალბი ოქროთი მოვარაყებულ ტოტებზე ფერად ნაჭრებად შეგაბამდნენ.  მათგან  ერთერთზე ახალგაზრდები იტყოდნენ: „ რადგანაც მოდის ასეთი  ჭკუიანი ახალგაზრდა,   ჩვენც მას მივბაძავთ, კარგად ვისწავლით  და გამოვადგებით ჩვენს პატარა ქვეყანასო. ხოლო ხანდაზმულნი: მეტ ოფლს დავღვრით, მეტს ვიშრომებთო… „ და ასე შელოცვილს  სოფელ -სოფელ- ორღობე გაკონწიალებდნენ. შემოდგომის პირს კი  ყურძნის მტევნების, კვახების, აცქნაფებული სიმინდის ტაროების, ვაშლის და კარალიოკის ასხმულ ჩირთა გვერდით დიდ კაცობის მადლით  დამშვენებულს აივანზე შემოგდგამდნენ.  და, აი ისიც მოდიოდა! დახვლანჯული ღრეებით, გმირის შარავანდით შთამოსილი და საჭმლის თქვლეფით  აქორფებული,  ელვარების  ფრქვევით.…    გასართობ- სათრეველად მას უყვარდა უენოდ მოლაპარაკეთათვის თავში ხელის წატყაპუნება, ჩაქელვა და ჩაძნეყვა და ეგონა ამას სასრული არ ექნებოდა. ასევე კუჭის შემრგე და გულისგამხარებელი ქეიფი და დროსტარება, რომელიც სიხარულს ანიჭებს მომლხენს მით უფრო, თუ  სუფრის დიდებაში სადღაცაურ მოდაზე შეკერილი კაბებითა და პიჯაკებით გამოსკვანჩულები, ბლომად მოყრილი  სიყალბის ფერუმარილით და  პერანგში  ამოყრონტილი სახეებით, თავებით  გრძელი ქლასუნის  ურმებით ერთი დღის სრულ განსვლამდე  დაჰქრიან მოწყენილი ფასადების  სამეფოში…    ხოლო  ქორონიკონსა მას ჟამსა, როს მოაღწია  მკის-დათესილი მოსავლის აღების დრომ, მისი მეუფება წელთაღრიცხვებში ჩატანებული სიჩუმის მდუმარებაში გაქრა, ის აღარ იყო!   დასაბამიდან სამყაროს კარიბჭესთან მღვიძარედ გარინდებული  შემოქმედი გალაქტიკებს პეპლებად ააფრენდა და მთვარის ბორანზე  ვარსკვლავებად განაბნევდა, როცა ზღურბლზე მარტოობით მოკიაფე  ჩიტენი გამოვიდა,  სიზმრად ქცეული ფრთებით იელვა  ზეცას მოწყდა  კიდობნებს შეფენილი ცისარტყელების   ყურეში გაუჩინარდა.

Advertisements

კარადა

ფანჯრიდან მოჩანს ყვითელ ხავსმოკიდებული, დაგრეხილი, ღობედ ქცეული ქვები.
ისინი სამკვიდროებად ჰყოფენ ველს და მასზე აღზევებულ თივის ზვინებს. გადმოცემით, ადრე აქ ტყე იყო, რომელსაც მომხვდური- მტერი შვიდი დღე-ღამის განმავლობაში წვავდა.
ცოტა მოშორებით, ფარავნის ტბა გადაშლილა, ზამთრობით ისე იყინება, რომ სატვირთო მანქანებით გადადიან ტბის მეორე მხარეს. ახლა მიუხედავად იმისა, რომ ზაფხულია, ცივი ქარი დაქრიალობს და ტალღებს აშლის, აფოფრავს, ჩვენ საცურაო კამერებით შესულებს, ნაპირზე თეთრი, მომკვდარუნებული, უგულოდ დაგდებული თევზების გვერდით გამოგვრიყავს, კანკალს დაგვაწყებინებს და შემდეგ ისევ თავის თავში ჩაიბუდნებს.
გზა გადმოვიარეთ და მე, დედა, ბებია, ჩემი დები დეიდასთან ჩამოვედით.
ახლა, როცა ისინი გარეთ არიან გასულები, მე ერთ პატარა სახლში ვარ, სადაც ასკეტურ სიმშვიდეს შემსჭვალული მარადისობის სევდა სუნთქავს. და რადგანაც მარტოობა ჩემთვის ჯერ კიდევ მოსაწყენი, მძიმე ტვირთია, ამიტომ ვცდილობ მოვძებნო რამე სახალისო, რითაც დრო გავა და საინტერესოც იქნება ისე, როგორც მაშინ, შემოდგომის იმ ღრუბლიან დღეს, როცა გასათბობად მომარაგებულ ხის მორებზე გოგო ბიჭები წრიულად დახტუნავდნენ, და მეც გადავწყვიტე შევერთდებოდი მათ სამყაროს : ჯერ ერთი ხის მორზე ასვლა, მერე მეორეზე გადახტომა, მესამეზე, და აი, მეც ვამაყობ ჩემი თავით, მიხარია, რომ სხვების მსგავსად მეც შემძლებია. ამ სიამაყის გრძნობებით გარემოცულს, წამებში ფეხი მისრიალდება, ჩემი შუბლი ხის კიდეს ენარცხება და ღამდება, თვალებში ბნელდება . თუმცა, ეს შემთხვევა მოგვიანებით მოხდება, ახლა კი კარადას ვუყურებ, რომელიც ოთახის შუაგულში არის აღმართული. მის თაროზე შეკვრა დევს, იგი წააგავს ჩემს საზეიმო სურვილს ჩვენი ბაღის დარბაზში, მწვანე ყვავილებით მორთულ კაბებში, გამოპრანჭულ- გამოსკვანჩულები რიგში ვდგავარ და თოვლის ბაბუას ველოდები, გულმოუთქმელად, სულმოუთქმელად, სახეზე ბედნიერი ღიმილი მაფენია, უკვე წარმომიდგენია, რომ ხელთა მაქვს ძვირფასი მანდარინებიან- კამფეტებიანი განძი. ამის გახსენება და ჩემში მოქმედების ისეთი დაუძლეველი სურვილი იწყებს მზაობას, რომ მზადა ვარ კარადის დასაპყრობად, კარადა რა, მთელი მსოფლიოს. ჯერ საწოლის მარცხენა კიდეზე ავდივარ, შემდეგ საზღვრებს ვაფართოებ და ქვედა თაროზე გადავდივარ, ვიწევი მაღლა კენწეროსკენ და აი, ის არის შევწვდი ლამის, რომ კარადა მოდის, ვარდება, და მე თაგვივით ვემწყვდევი მასში, მის თაროში ვიკუნჭები, მანამ, სანამ დედა მოვა, კარადას ასწევს და ყველანი ერთად გარეთ გავალთ უსასრულობის ფეროვნებაში.

შემოდგომა