შემოდგომის განწყობა

IMG_5247IMG_5258IMG_5246IMG_5229IMG_5191

IMG_5128

 

 

Advertisements

ჯადოქარი

ერთ შორეულ დროს, როცა დიდი თმენის კამარა ბგერებს სიტყვებად კრავდა და ფრთებად ამეტყველებდა, პატარა სამეფო არსებობდა. სადაც ზეცა ვაზის მტევნებად ითენთებოდა, ხოლო მიწა ჭირნახულ სუფრებად იშლებოდა. ეს სამეფო სხვა სამეფოებისგან სასახლეების სიმრავლით იყო გამორჩეული. მომხვდურის სიმრავლის, დამხვდურის სიცოტავის გამო დარჩენილებს შორის გადარჩენილები, სახლებს აივნებს მიუკოლიკავებდნენ და სახურავებს დაასკუპებდნენIMG_2678. ხოლო შემოდგომის ქარავნისფერ დღეებში მთელი გულით წუხდნენ ცისქვეშეთის უსამართლობასა და უსაზღვროობის აღრიცხვაზე. ამის გარდამო როს საზღვარნი ტალღისანი მიიქცეოდა არსებობას იწყებდა, ის ვინც ჟამთა ცვლის გახუნებულ ფარდაგს ზღვის ღელვის თხრობას დაატყობდა.იქნებოდა შორეული აღმოსავლის სვლა, თაღდასვლის ზღვათ, საჩრდილობლის თმენა, თუ სამმხარის გაშლა ჩვენებები მის შესახებ ყველგან მოისმოდა საუკუნეები კი დღეებად შთებოდა და ზვირთებად აქაფრულ სიბნელეში იძირებოდა. მისი თვალები კი მკვდარი თევზის აქერცლილ კანს ემსგავსებოდა. მასში დარჩენილ უკანასკნელ ნაპერწკლებს მოიკრებდა და მყოფიარობის გაბურდნულ სინამდვილით ვარკვლავებს ფრენას იწყებდა. სამყაროს საწყის უსასრულობის სევდაში ის არსებობდა სახელად ჯადოქარი !

ზღაპარი : მთვარიანი ღამეები

ამბობენ რომ ერთ მხარეში ნისლის მთვარეები იცოდა. შეგეძლო მთელი ღამე ლურჯი ზმანებების სუნთქვაში გექროლა,იმასაც ამბობენ- აქ არის სახლი, რომლის სხვენიც,fairytale_landscape_by_reinmar84-d6uaii7 სხვენი რა, ბუხრის საკვამური ღამღამობით ცას არის შეჭიდებული,მთვარეს უწვდება და მთვარედან მოყოლილი ამბებით სახლს ჩრდილებით ჩირაღდნებად ანთებს. შემდეგ მის მხედავთ- სიცოცხლის ხაზის გამგრძელებლად აფიქრებთ. ასე იყო ეს ამბავი, თუ ისე, სინამდვილეში არც არავინ იცის, არც უწყოდნენ მზე მაშინ სად იყო, ისვენებდა, თუ შემოდგომის კალათებს კრეფდა, ws_Moon_Light_House_Cliff_Sea_1366x768 მაგრამ ცხადი იყო, რომ ის აქ არ იყო და ეს ამბავად გადაიქცეოდა, ამბავი კი დადიოდა და სიზმრად იპენტებოდა. ესე გადაიქცა სიზმრად, როდესაც ნისლიანი დღის ღამით მთოვარე ნელ-ნელა მთებიდან ამოცურდა და თავისი შარავანდით დაიწყო მოგზაურობა. შობა იწყებოდა,my_fairy_tale__by_rin54321-d5lh0z8 მე კი ტყის სახლის სიტყვები მახსენდებოდა_ ბაბუას მოტანილი დათვის ტყავი როგორ იქცეოდა ჩვენი სიზმრების სიმღერად, თუ როგორ გვეშინოდა ღამღამობით საბნიდან თავის ამოწევის, რათა იქ ცოცხალი დათვი არ დაგვხვედროდა. და მიუხედავად იმისა, რომ დრო გასულიყო და სიზმრები დიდად აღარ ჩქარობდნენ მოსვლას, ცეცხლის ნაკვერჩხლების გუგუნში,ზღაპარი ისევ გრძელდებოდა…A_Winter_Fairytale_by_CarlottaFantasyArt ყველა ზღაპარი ხომ ყოველდღიურობის კუნჭულებში იწყება.