ოქტომბრის 7

%e1%83%99%e1%83%b0%e1%83%99%e1%83%af

%e1%83%92%e1%83%91%e1%83%96%e1%83%95%e1%83%ae

ertefx

%e1%83%af%e1%83%af%e1%83%92%e1%83%af

75754

143

13482995_1181746391856844_1633266284790853814_o

%e1%83%a3%e1%83%a3%e1%83%98%e1%83%99

 

 

 

 

 

 

 

 

Advertisements

ზღაპარ ქალაქი

იყო ღმერთი მწყალობელი, შაშვი ჩვენზედ მგალობელი. ერთ ალაგს ბამბით მოსირმული ცა იყო. მენაყინე ბამბას ართავდა, ნაყინად ქსოვდა და ბამბის ნაყინით ცას ჭედავდა . მთავარია, რომ ზეცას შეწვდენოდი, ხოლო ამის შემდეგ უკვე ნამდვილად აღარ შეგაწუხებდა ტკბილეულით გაბამბული თითები, თუ რა თქმა უნდა ჩანგლით არ დაიწყებდი მირთმევას.IMG_20150701_171459
ქალაქის სიმართლის მთავარი ნუგბარი იმ საყურის გაყიდვით იწყება, როდესაც ვარსკვლავთ მრიცხველმა, ცათა მღვნიშვნელის ხსენება დაიწყო, მის საყურეებს ოქროსფერი გარსი ჰქონდა და შიგნით ინდიგოსფერი – მოლურჯო-მოცისფრო თვალით დამშვენებულიყო. უნდა ითქვას, რომ ვარსკვლავთმრიცხველს ეს საყურეები ძალიან უხდებოდა, მისი, მის თვალების ფერს ხაზს უსვამდა და ცხოვრების ხედებს ქარგავდა. ეხლა კი მას ამ გაყიდული ცხოვრების ხედვის ფასით კედლები უნდა მოექსოვა, მისი ნახატებისთვის ადგილი გამოენთავისუფლებინა და სივრცე ჰაერით აევსო. ის იმ სუნთქვით მღეროდა, რომლითაც თვითეული მომღერალი თავის სიმღერებს მათ უმღერის, რომელთა სიყვარულითაც გული ევსება და ეთანაღრება. IMG_20150625_145259
დრო კი ნელ-ნელა ბრუნავდა და იცვლიდა ნატვრას. დილით ქალაქის მთავარი მოედნის გვერდით და ქვევით, როცა ყველა თავ-თავის საქმისკენ მიიჩქაროდა, დროის მაუწყებელი გამოდიოდა. ის დინჯად და სულ აუჩქარებლად გაშლიდა ქარგას, ჟურნალ – გაზეთებს აასხამდა და საქვეყნო საქმეს მოიტოვებდა. ჩვენ, კი მოძრაობას ვიწყებდით. გაშლილ ნაპირას მთავარ ნათქვამად ორი ძახილი ხმაურობდა. პირველ მოსულის დროება არ იცოდნენ. როდიდან მოყოლებული იყო ის ასე, აგრე. თუმცა, რადგანაც საქმის შედეგით გახდა ცნობილი, მცხოვრებლები ამაყობდნენ მისით და გულში იმედად სახავდნენ იმ დროს, როდესაც ადამიანის ხასიათი ყველაფერს წაღმა შემოაბრუნებდა და თავის ადგილს მიუჩენდა. თუმცა ერთ დღესაც ეს ყველაფერი შეიცვალა.ზუსტად იმ ადგილზე, სადაც ადრე ძახილი მომავლის იმედისთვის შრომობდა, თხების პეტელი გაისმა. თხა რა გასაკვირია , თუმცა ამ ადგილზე თხების ყოფნა გაუგებრად ეჩვენებოდათ და მაინც შეძლებისდაგვარად ცდილობდენ გაგებას- თითქოს ციკნებს კი არა, მხატვრული შედევრის უმაღლეს სახეს უყურებდნენ. ძირითადი საკითხის მნიშვნელოვან წვრილმანად ჩანდა შემდეგი: ყველაფერი_ ოღონდ ყველასთვის არა, ცოტა რამ ზოგიერთებისთვის და არაფერი ყველასთვის. იყო კაფეები თავმომწონე გოგო ბიჭების მოლოდინში აწკრიალებული ჯამ- ჭურჭლით. ქუჩები მისთვის დამახასიათებელი პატარა ქალაქის ცნობისმოყვარე სურნელით, ჯერ კიდევ შემორჩენილი პატარა მყუდრო სახლებით, რომლებიც დიდი თაღის დაკარგვით დაგროვილ სევდას ანელებდნენ. ხიდები: თეთრი, წითელი, ჯაჭვის, სხვაფრის…. ამ ხიდების იქითა და აქეთა მხარეს არსებული დასახლებებით. საგულისხმო ნათქვამი ამბობდა, რომ მას შემდეგ, რაც ქალაქმა დაიწყო ზრდა, ეს კი დიდი მეწამლე კნეინას ხნიდან მოხდა, მან საჭყუმპალაოდან, საყურებელ ადგილზე გადაინაცვლა, ხშირად ურჩობდა და როცა უგონარი ხდებოდა, ადამიანებს თოლიებივით ისხლიტავდა. მის შორიახლოს, სიტყვა მდუმარე ადგილი, რომლის მთავარი წესი, ცოდნაზე ყურადღების მიპყრობა გახლდათ. თუმცა ამ დებულებას ადგილი მხოლოდ მაშინ ჰქონდა, თუ მთავარი ჩხიკვი იქ არ იყო, ანდა კიდევ მისი შეცვლის მოწადინე ცხიკვი, რომელიც სხვებსაც წამოიშველიებდა ხოლმე, დაკა- დაკას გამართავდა და ცოდნის ძალას ასე გამართავდა. მათ მოპირდაპირედ თავების კრება მეფობდა. სადაც ჟამთაგან შეურყვნელი ხასიათით, ნანატრი ნაანადირევის სამარადჟამო ანდერძად ჰქმნა-განმტკიცებაზე ფიქრობდნენ. ასევე, თუ როგორ მოეხერხებინათ მათი საქმის, ტაშ- ფანდურის და სხვა მისთანების სხვებისთვის შეუმჩნევლად დამღერა. მატარებლის ხიდის ბოლოს მრავალნი იდგნენ, მათ გოდლებს ეძახდენენ, იმისთვის, რათა ათას ელექტრონს შორის გამოტარებული, დარჩენილი ჰაერით ესუნთქათ. გოდოლის მცხოვრებლები მზეს მიწაზე ფეხს არ აკარებინებდნენ. გამოცდილი გუშაგებივით ფხიზლად ეძინათ, დილით ადრე დგებოდნენ და სუნთქვას იწყებდნენ . ეს იმისთვის ხდებოდა, რომ ამ სიცოცხლის დღესასწაულით არსებობა გაეზიარებინათ. მშვიდი სევდით გადმოჰყურებდა ქუჩებს გორაზე მდგარი, დიდი ბორბალი ჭრელი სკამებით ახუნძლული,და ნელ-ნელა, ჭრიალით მბრუნავი. მისი დანახვა ყოველი მიწიდან აღებული თვალებით, მზერით შეიძლებოდა, თუმცა ისევ მხოლოდ გორა უთანაგრძნობდა მას მის სიმძიმეს, დაგროვებული გაჭირვების, სინამდვილეს ვერ გაქცევის გამო. ხოლო გული, რომელიც მოდიოდა, მთლიანობიდან ვერ ჰპოვებდა ზღაპარს და ადგილზე რჩებოდა. მას გვერდით მხარს უმარჯვებდა სვეტი, რომელიც ერთ დროს ზეცასთან იყო ნაშუამდგომლები. როცა შეხვიდოდი ყოველთვის შეგეძლო დაგენახა ის, რასაც ერთიანობა ჰქვია. თოვლის სითეთრის მოსვლისას იფინებოდა მისი ხმა მრავალჟამიერებად ქვეყნიერების ძილად მისვლამდის . თუმცა, ერთ დღესაც ერთმა ფოთოლმა დაივიწყა დრონის ცვლილებანი, ჩაიცვა მწვანე ყარყუმი, დაუტევა ფრაზა, რომელიც არსთა განმგებელს ეხებოდა და სვეტი მარწუხებში ჩასვა. შემოდგომის ფოთლების მოოქროვებით კი ყველამ გაიგონა, თუ როგორ ჩამობნელდა სვეტის თავზე ზეცა და როგორ იგრძნო ჩაწყვეტილ- გადაწყვეტილი ძარღვები. საგალავნოდან გვირაბი გამოდიოდა, დაღმართში ეშვებოდა წყაროსთან. იქ წყაროს წყლის მსმელნი მას სიყვარულის ბილიკს ეძახდნენ.
ისევ შენდებოდა ახალი კინო თეატრი. მისი მშენებლობა დიდი ხნის წინ იყო დაწყებული. და უკვე აღარავის ეგონა, თუ ოდესმე დამთავრდებოდა. მის თავს ზემოთ სახინკლედ გადაქცეული წერო ფარფატებდა. თეთრი ქვაფენილის ფილაქნებზე განძთსაცავი აღმართულიყო გაჩერებული საათის თავსაბურით და მტკიცედ იცავდა ზღვარს : არსებული ზღვიდან, როცა ამ ქვეყნად ვეშაპები დაცურავდა, დაგენახა იმათი კვალი ,რომელთა ძვლები, ან ყბები, ან ფარფლები ეხლა კედელთან მარტოდ იყო მიდებული. განგესხვავებინა მათგან თვალმარგალიტით მოოჭვილი სახატეები. მისი დამაკავშირებელი ბჟოლების, ცაცხვების ხეივნებით და მათ შორის სინათლის მაცნეების ფრენით. ოღონდ ხალხი სად არსებობდა არავინ იცოდა, არავინ უწყოდა, არავინ წუხდა. დინოზავრებისგან წამოსულნი, ადამიანად ნაშობნი…
ეს ზღაპარ ქალაქი იყო.IMG_20150624_150912

სახურავებს შორის

მზე დიდხანს ფიქრობდა, დარჩენილიყო   სახურავის შიგნით, თუ გარეთ გამოსულიყო, მზეს არ უყვარდა ბევრი “თუ”-ები, ამიტომ წესად ირჩევდა იმას, რას რაც წესი არ იყო. ამიტომ არავის გაუკვირდა, როცა მზე სახურავებს მიადგა და ჩაის მზადება დაიწყო. პირველ რიგში თავისთავისთვის, შემდეგ სხვებისთვის, ისევ სხვებისთვის და ამასობაში მთვარეც ამოვიდოდა.  მზე კი ამ დროს სხვა პლანეტაზე გაანათებდა დღეს. თუ ოდესმე გიცხოვრია სახურავის ქვეშ, თუ გიგრძვნია სხეულის ავსება მზით… მაშინ  იმასაც წარმოიდგენ, როგორია იჯდე მზით გარემოცულ ქუჩაზე, სხვები სხვაგან იყონ, შენ კი მარტო და ფიქრობდე: მიუხედავად იმისა რომ მზე არის მზე, მიუხედავად იმისა, რომ მზეს უნდა ყავდეს მეგობარი,  მზე სულია…!? მზე არის მარტო!     მას განაჩენი გამოტანილი აქვს და თუ ძალიან მოინდომებ ამ ყველაფრის შეცვლას, მაშინ შენ თვითონ უნდა გახდე მისი მეგობარი. მზე ცხოვრობდა დედამიწაზე. მზეს სახელი ერქვა ესეთი, თორემ ადამიანი იყო. დედამიწა ცხოვრობდა ხალხში. დედამიწას იმდენი ფიქრი და საზრუნავი ჰქონდა, რამდენიც არცერთ ადამიანს! დედამიწა არ იყო მარტო, მას ბევრი საქმე ჰქონდა. ის ანათებდა და აქრობდა ჩირაღდნებს. კეტავდა და უშვებდა წყალს. ადგენდა და აფორმებდა ამინდის პროგნოზს, ურჩევდა, ვის რა ქურქი ჩაეცვა. გასცემდა მოწყალებას,  კიდევ იღებდა, თუმცა ამ სიტყვის მნიშვნელობა არ იცოდა. ამბობდა კომპლინტებს,  კიდევ იღებდა, თუმცა მაინც არ იცოდა, რატომ ელოდა ესე სულმოუთქმელად თვის დასასრულს და კომპლიმენტებს. დედამიწა ცოდო იყო, ცოტა ბრიყვი, ცოტათი გულუბრყვილო, მაგრამ მაინც მხიარული და კმაყოფილი. მზე ფიქრობდა დედამიწასთან მეგობრობაზე- ოღონდ მზის მარტოსულობა დედამიწისაზე ბევრად დიდი იყო, მიწა ამდენს ვერ დაიტევდა.    ეხლა კი მზე მარტო იჯდა სახურავებს შორის – ქვეშ და ფიქრობდა, ამოსულიყო თუ არა. ფიქრობდა და მღეროდა,  ვინმე იტყვის,  მზეს რომ სიმღერა შეეძლოს დაგვაყრუებდა!  მაშინ მზის სხივების თამაშს დააკვირდით.  მზე კი მღეროდა და ფიქრობდა. ფიქრობდა და მღეროდა: ადამიანები ამბობენ ,,დიახს”,  ამბობენ ,,გმადლობთ”–ს,  ამბობენ იმას, რომ ქვეყნად არ არის არცერთი სიტყვა რომელიც სჯობდეს “მადლობა”ს,  მადლობა არის დილის ნამი თაკარას შენდეგ, თბილი სუჩუმე ხმაურის შემდეგ, ტკბილი კოცნა ვარსკვლავთქცეულებს, მადლობა მას ვინც  სინათ–…ხო, აი აქ უკვე ზედმეტი მომივიდა . შეწყვიტა მზემ სიმღერა და ალუბლიან ჭიქას წალი დაასხა და მერე ერთ-ერთ ჟურნალს დახედა,  რომელზეც არასრულფასოვნების სინდრომით მკვდარ კაცზე იყო ლაპარაკი. დიდი არაფერი,  წელიწადში ერთხელ ან ორჯერ ან ხუთჯერ არასრულფასოვნების სინდრომით შეპყრობილი ადამიანები თავს იკლავდნენ. ხიდიდან ხტებოდნენ, მათი აზრით ესე უფრო მალე აივლიდნენ კიბეს, პოპულარობასაც იოლად აიღებდნენ და შემდეგ ქალქში დიდხანს ილაპარაკებდნენ, რომელს უფრო კარგი ჯინსი, მაკიაჟი ჰქონდა, ან რომელ მაღაზიაში იყიდა ასეთი ნახმარი, მაგრამ საკაიფო ჩუფჩები. მაგრამ ეხლა მზეს ეგ ამბავი ქინძზე ეკიდა  და მარტო იმას ფიქრობდა ამოსულიყო თუ არა. და ამოვიდა, გაანათა, გააბრდღვიალა აქაურობა- გაბრაზებული იყო . ისეთი გაბრაზებული, საკუნეში ერთხელ რომ მოუვლის- მისი სიმღერისთვის დასასრული ვერ მოეფიქრებინა! გაანათა ქუჩები, მოცეკვავე გოგონებსაც აუჟღურტულა სხივები, გაანათა ყველა ქუჩა მათი ასპექტებით და პროპორციებით, ყველა რკინიგზის და ყველა ღარიბთა ქუჩა, რადგან ძველიდან მოდის ,,ვარდთა ნეხვთა ვინთაგან მზე სწორად მოეფინების”. და უცებ, ერთ ქუჩაზე შეჩერდა; ხალხი იდგა ქალში, ქალი იდგა მზეში, ხალხი იდგა ქალში და არ ესმოდათ, რას ამბობდა იგი. მზე უფრო ახლოს მიიწია.  ქალი ჩურჩულებდა,  ქალი ამბობდა,  ქალი თხოვდა,  ქალი ბრძანებას აძლევდა:  ,,მზეო გთხოვ გამათბე, გთხოვ სითბო მომეცი მაგ ვარდისფერი ხელებით,  მაგ კეთილი თვალების გამო.  მომეცი სინათლე, არ დაიშურო ჩემთვის ის, რაც სხვისთვის არ დაგიშურებია, არ დაგიმადლებია. მომეცი ღმერთო სხივი, რომ ამ სხივით ის გითხრა, რასაც მთელი სიცოცხლე ველოდი რომ გეტყოდნენ, მადლობა მზეო, მადლობა რომ გვათბობ, მადლობა რომ სულს გვინათებ! მადლობა რომ არ გვტოვებ, მადლობა რომ ფიქრები ცაში აგაქვს, მადლობა რომ ჩვენზე ფიქრობ, მადლობა რომ იმედს გვაძლევ, მადლობა იმისთვის რასაც აკეთებ, მადლობა რომ ამდენი წელია ესე ძლებ, ნუ ტირი მზეო, ნუ ტირი იმ ცრემლებით, რომლებსაც ხვალ სხივობა უნდათ- ხვალ სიცოცხლე უნდათ, ნუ ტირი მზეო… მზე კი იდგა და ტიროდა. იდგა და ტიროდა. საინფორმაციოებში კი აცხადებდნენ, რომ მზეზე აფეთქებები ხდებოდა. მზე ტიროდა ,ეხლა კი მხოლოდ ვარდს ეფინებოდა სინათლე. მზე ტიროდა, მზე ფიქრობდა და თავისთან მიჰყავდა ის, ვინც მზე იცოდა,  ვინც სიცოცხლე იცოდა და ვინც სინათლე იცოდა.  ყველა ძვალი ჩაქრა, ყველა ნერვი ჩაიფერფლა, ერთადერთი რაც ახლა მზეს რჩებოდა, სახურავებს შორის, მათ უკან ჩასვლა, ჩაქრობა და სიმღერის დასრულება იყო.