ჩემი თარგმანი გერმანელი ავტორის ვილჰელმ ბუშის წიგნიდან “სისულელე და სიჭკვიანე” მეორე ოინი.

ქვრივმა  ბოლთმა

მწუხარება გაიქარვა,

იფიქრა,  ეგებ უკეთესიც  იყოს,

მისი ქათმები

ქვემოთ გაუნძრევლად ეწყოს.

დილით, ადრე

მშვიდად, წყნარად

მოემზადა მათ შესაწვავად .

რა თქმა უნდა იყო, მწუხარება  დიდი

როცა სასოწარკვეთილი

სევდით სავსე იყო,

მაგრამ ახლა იგი,  კვლავ დაანთებს ბუხარს,

და ისეთ ცეცხლს დააგუგუნებს,

მშვენიერი დილა გათენდეს მისას  .

მალე სახლში, მალე გარეთ,

კვლავ ცხოვრების სიამეში…

მაგრამ ჰოი, სასაწაული

ქალბატონ ბოლთს ისევ

ისევ, ისევ, ისევ

რომ ერევა ცრემლი,

კიდევ კარგი გვერდითა  ჰყავს

პაწაწინა ლეკვი.

სწორედ ამ დროს სახურავზე

ხდება რაღაც ამბავი

მსუნაგობით სავსენი,

მაქსი და მორითცი

საკვამურიდან ამომავალს

ისუნთქავენ სურნელს,

ბუყბუყებენ  მუცლები,

კუნტრუშებენ კუჭები,

როცა იბრაწებიან

ქონიანი დედლები.

სწორედ ეხლა მიდის ქვრივი შეშის მოსატანად.

სახურავზე კი მაქსმა მოიმარჯვა ანკესი.

შნუპი, დუპი, დუპ,

უკვე ამოიყვანა ერთი ცალი ქათამი….

შნუპი, დუპი, დუპ, ეხლა უკვე მეორე

შნუპი, დუპი, დუპ , ჰოი უკვე მესამე

შნუპი, დუპი, დუპ, აი უკვე მეოთხეც.

ქალბატონო ქვრივო , ჩვენ გვაქვს შენი ქათმები !

ლეკვი დაბლიდან უყეფს: აუ, აუ, ავ, ავ,ავ ,

მაგრამ მაქსი და მორითცი

შორს არიან სახურავიდან სხვაგან .

აი უკვე წარმოდგენაც გვაქვს,

როცა ქალბატონი ბოლთი

სარდაფიდან ამოსული გვყავს

ის უეცრად დგება კართან და უყურებს ტაფას.

ყველა მისი ქათამი,

გამქრალი რომ ჩანს

საზიზღარო  საფრთხობელავ

დამაცადე,  მოვალ შენთან!

ხმამაღალი მოთქმით , დიდი, მძიმე ჩამჩით

მისდევს ის პატარა, ციცქნა ლეკვს.

მაგრამ ჰოი საოცრებავ, განა ხვდება მტარვალი

დანაშაულს  მისას?

მაქსი და მორითცი კი

უსაფრთხოდ და მშვიდად

გაბერილი მუცლებით

ბუჩქის ძირას წვანან,

გემრიელი ხვრინვით

აყრუებენ დაბას.

კარგად შეხედეთ ხომ

არ ხედავთ სადმე ახლოს

ერთ ფენცქვ ძვალს?

ეს იყო ოინი მეორე,

მას მოჰყვება მესამე.

Advertisements

ჩიტენი

სწორედ მაშინ, როცა საღამოს ბინდი დგებოდა და ცხოვრების  ამოღრეცილ ორმოებში  მთებისკენ მიმავალი მნათობი ხმას გაიჭიანურებდა,  მომსვლელს ელოდებოდნენ. მას დედოფალ პაპყუნას  თქმული  უნდა მოეტანა იმ თერთმეტ თეთრთან ერთად, რომლის შესახებაც ის ბრძანებდა : ,,ყოველი თვე, რომელიც შედგება ოცდარვა, ოცდაათი, ოცდათერთმეტი  წამებით გასაღვიძებელი დილისაგან, ყოველთა ოჯახთა_ მდიდართა გარდა: ღარიბ-ღატაკთა, ახალგაზრდათა თუ მოხუცთა, მრავალშვილიანთა, თუ უშვილოთა, ყოველთა თქვენთა გასწავლოთ ჩემი პირადი  გამოცდილებით იმ კენჭების გამოყენება, რომელზეც თქვენ მოსთქვამთ: თითქოსდა  ერთ დღეს არის და მეორე დღეს ქრება, რათა საჭირო მარცვლეული საკმარისად იყიდოთ და  ოჯახები არჩინოთ. და  საერთოდაც, სადა ხართ, როცა მე  ვერ გხედავთ ულუკმაპუროდ მყოფელთ?!“    თუ ვინმე გაიკვირვებს  და იკითხავს, რომ ამ გამოცემის დროს თვით დედოფლუნა სად იმყოფებოდა, ჩვენ შეგვიძლია სრულიად  დამშვიდებით მივუგოთ, რომ საკუთრივ მისი გულითადობის გამო, როცა შესაძლოა სულაც არ ესმოდა არავის ხმა, საკუთარის გარდა, ის ცოტათი მაღლა და ოდნავ მოშორებით, ჩვენს შორის  ნამდვილად არსებობდა.საერთოდაც,  ამა ქვეყანაში სადიდებულო ნირი, ანუ დიდებული რომ ყოფილიყავ, ძალიან მარტივი იყო.  მთავარია,  ოქროსტყუილებიანი გუდით მოელვარეს გევლო  და საუკუნეთა გარდამავალ მიჯნაზე  მუდმივად მიწაზე თავდახრილნი და გაჭირვებას მაინც თავ ვერ დაღწეულნი, გადაწურული იმედების გულთა  კარებს გაგიღებდნენ და მათ დაკარგულ ოცნებებს, იმედებს, ნატვრებს ყალბი ოქროთი მოვარაყებულ ტოტებზე ფერად ნაჭრებად შეგაბამდნენ.  მათგან  ერთერთზე ახალგაზრდები იტყოდნენ: „ რადგანაც მოდის ასეთი  ჭკუიანი ახალგაზრდა,   ჩვენც მას მივბაძავთ, კარგად ვისწავლით  და გამოვადგებით ჩვენს პატარა ქვეყანასო. ხოლო ხანდაზმულნი: მეტ ოფლს დავღვრით, მეტს ვიშრომებთო… „ და ასე შელოცვილს  სოფელ -სოფელ- ორღობე გაკონწიალებდნენ. შემოდგომის პირს კი  ყურძნის მტევნების, კვახების, აცქნაფებული სიმინდის ტაროების, ვაშლის და კარალიოკის ასხმულ ჩირთა გვერდით დიდ კაცობის მადლით  დამშვენებულს აივანზე შემოგდგამდნენ.  და, აი ისიც მოდიოდა! დახვლანჯული ღრეებით, გმირის შარავანდით შთამოსილი და საჭმლის თქვლეფით  აქორფებული,  ელვარების  ფრქვევით.…    გასართობ- სათრეველად მას უყვარდა უენოდ მოლაპარაკეთათვის თავში ხელის წატყაპუნება, ჩაქელვა და ჩაძნეყვა და ეგონა ამას სასრული არ ექნებოდა. ასევე კუჭის შემრგე და გულისგამხარებელი ქეიფი და დროსტარება, რომელიც სიხარულს ანიჭებს მომლხენს მით უფრო, თუ  სუფრის დიდებაში სადღაცაურ მოდაზე შეკერილი კაბებითა და პიჯაკებით გამოსკვანჩულები, ბლომად მოყრილი  სიყალბის ფერუმარილით და  პერანგში  ამოყრონტილი სახეებით, თავებით  გრძელი ქლასუნის  ურმებით ერთი დღის სრულ განსვლამდე  დაჰქრიან მოწყენილი ფასადების  სამეფოში…    ხოლო  ქორონიკონსა მას ჟამსა, როს მოაღწია  მკის-დათესილი მოსავლის აღების დრომ, მისი მეუფება წელთაღრიცხვებში ჩატანებული სიჩუმის მდუმარებაში გაქრა, ის აღარ იყო!   დასაბამიდან სამყაროს კარიბჭესთან მღვიძარედ გარინდებული  შემოქმედი გალაქტიკებს პეპლებად ააფრენდა და მთვარის ბორანზე  ვარსკვლავებად განაბნევდა, როცა ზღურბლზე მარტოობით მოკიაფე  ჩიტენი გამოვიდა,  სიზმრად ქცეული ფრთებით იელვა  ზეცას მოწყდა  კიდობნებს შეფენილი ცისარტყელების   ყურეში გაუჩინარდა.