ხიბლი

როცა ძილი წარსულის წარმავლობის ნიშას მქრქალი ყვავილებით ძენძავდა, ნაღველით მორჭმული  სულები ტალახში ცვენილ ფოთლებად მოფოფიალობდნენ. დაკარგული მისამართები რიცხვებად გაბნეულ ფიქრთა სიტყვებად იმტვერებოდნენ და თვლემად მივარდნილ სიშორეს შინდისფერ ყივილად ატკბობდნენ. მიღმიერ ზღუდეს მრიცხველად აღმართული მოლოდინი,  ჟანგისფერ სიცარიელის მორევს  ქვიშისფერ მარცვალთა, ზმანებათ იალქნებად  განავრცობდა და ყოფიერებით მსხვრეულ, კრძალულებით მზირალ, განრიგეთ ძვლებად ახორხლილ  ცხოვრეთელებს, წინასწარმეტყველებად ხმობილ  ფოლორციქს სტაცებდა. ფერდებ ჩაქცეული მომავალი  დღეისობის მონახაზების ნაკუწებად ხევად, მსხვრევად, ფხრეწად ქვრობილი თვალების ჭამით ირთობოდა. პატივმოყვარეობით გაქუცულ, ჭვარტლით გამურულ, საცნაურ ნაწერთ შთობა მარადიულობის მძებნელთა ჭურჭლებს ოქროსფერ კაზმული ბრჭყვიალით  ანთობდა. სანატრელ სატრფოებად ოდითგანვე უნახველი, პეწენიკობთ ღსავსე, მოწყენილობით მოკაშკაშე, პელენწუკური ხუმრობებით დამშვენებული თეთრი  ფაიფურის ფინჯნები ხვინცილის დიდებით მოტრფიალე წკარუნა კოვზებთან ამაღელვებელ, ულმობელ, ცუქუქ, წაკვან, ჭყიპინ , ხუნტრუც პორწიალით პაწკურებდნენ; თუ ვისთან ერთად  შეიკერა საშაქრიამ ასეთი კოხტა კოფთა, და ვინ მოირგო საიდუმლო რეცეფტით ნაცხობი ახლად გამოძერწილი ნიღაბი, ათრთოლების წკიპზე მიჰყვანილ თანალმობელთ დასის აწრიალებული გრძნობებს, გამხმარ გულისთქმათა მარცვლებად ფშვნიტავდნენ. რომ უეცრად ქოთქოთით აფოფრილ, გაფოხრილ ,თუხთუხა ქვაბუნია –   წამოენთო: მაგ თქვენი კილომეტრებზე გადალაფშული,მოწრუპნულ, მოპუჭუჭებული ბაგეებით ყავა კაკაოისგან რომ  ვერ გაგირჩევიათო, ყველას ჩემს ჭკუაზე დაგატრიალებთო! აქანა მე ვარ უფროსიო! მასე ყველი ხაჭაპურში შესძახა  აქამდე სრულიად მშვიდად მყოფი საწეს- რიტუალო.რავა თუ შენ ხარ უფროსიო-  -პარტია აღარ გახსოვს ? ნუთუ პარტიისმნიშვნელოვანბნელოვანი ნათქვამი დაგავიწყდაო შეჭამანდს რომ  ოც გრამიანი კარაქის პატივით გაგიკეთებ, შემდეგ სულ მე უნდა მემსახუროო?!  ისე დაასო ჩანგალი მაგიდას რომ დღესაც ამჩნევია იმის კვალი და ვალი. და აი ტყე ღრეებთ ქცეულ, მხვრჩვალ კანთ ძარღვთ, ძირკვულ მოთქმა გოდების მოსაყდრეთ სცენაზე, ცინცხალ, მკვირცხალ, ფერ-უმარილ გადაგლესილ პირზე , მუთაქასავით გადაზღერთილ,   ყოველთ მადიდებელ, და არვის დამნდობ ცხვირის ზრიალით ცხიკვების თავაზ,   ცუნცულ კუნტრუშით  –  რა ხმა და რა ყურიო…. ბატონი მოლაღურიო!   მან  წიკვინ, ჟღარუნ, ცუქცუქით, ჭუჭყად შლილ, გვამთ კირულ, ყოფის ყაყანად მწყვდეული  სახულება,  მიწის საპყრად ვრდომილ ოცნებებიდან , ბედკარგულ სურვილებიდან, აორთქლებული ნატვრებიდან, დარბაზთ განძთ მკაულის,  ტაშის მკვრელთ გულიდან ამომხტარ მარგალიტებად უნდა მოაკოპწიოს, მოაგოგმანოს და  „ეს რამფერი წუთისოფელი გვაქვს“ ო შეძახილად გაფურჩქნოს . ის კი თვითკმაყოფილებით მოდუნებულ, გულგრილობით მოშვებულ, მიუხვედრელობით  მოთანგულ , მოზიპზიპებულ, მოფამფალებული  ყელით, ცარიელ კუჭისთვის განწირულ, პეტელისთვის  გამოშიგნულ, ხარხარისთვის აწკავწკავებულ, გმირულად შეკოწიწებულ,  სინამდვილეს ცხიმიანი ხავერდის, ქონიანი ფარდის ფერდობზე  ურვის სულგრძელ წუნკალაობით “ეს ისე ლამაზი სიტყვებისთვისო“  აწეპებს. და თან მოკუნკული  ჟდომისგან დაოსებულ, დონდლო მგრძნობელობით წამოვლილ, ხორცისფერ აღთქმით განსხივოსნებულ, შეკივლების მადლით,  მოსხმულ მორთხმული ,“მთელი ჩვენი ცხოვრება  ხუმრობაა  ჭირიმეეეე “- ს  იმეორებს. ზვიგენის სისხლით აჭიკჭიკებულ აკისკისებულ, აფუსფუსებულ, წარბებად ხუნძლულ მოწყენილობას, ადგილის შესავსებ სასწაულების  მომაკვარახჭინებელ  ულვაშებად იწკიპავს და სიცილის ღვაწლით გადაკრულ, გადაბმულ, ჩამოკიდებულ, მოგონებებს გუშინდელობის მოცინარ მგრძნობელობად იპატიჟებს.  მჩხიბავობით  აღზევებულ, მანძუკიაობით  აელვარებულ, აშუშხუნებულ ყოფიერებას, უპოვნელობით ხედვულ,დავიწყებულობით გებულ, მსახურობით  კაპიწებულ, თქმულებათ  იგივეობით  მსხვრევით, ტკბილულ სამართლეობის ჩივილით, ღვაწლით  ხსენებულ  “ვიშ- ვიშ, იფ-იფად“  ბერტყავს და მზარელუობით მოდღლოზნილ, გამეხებულობით აწრიალებულ, გვარემულობით  მთქნარებულ, განათლებრიობით აყლანწულ, ქარაგმულობით ფარჩაკებულ, საზოგადოებრიობის მტრობის ღიმით, მოთხლაშულ, მოთხაპნულ, მოთხლარწულ, მოწუწკულ, ავეჯის მუთაქად ათახთახებულ, ასუნსულებულ, აყიყინებულ, მუცელ ტკბილული თაფლოია პიროვნებად ღშენებული, და გადაღლილი აღარას ჩივის წარმოდგენობის დღლუმპულ განგრძელობისა. სინატიფით ცხებული, ღირსეულობით წყებული, უმთავრებულობით ხვედრული, აპლაკუნებით წლარწული, მოწონებულობით მანჭული,აღტკინებიულობით პრანჭული, ნუგეშთ წადილით გაბერილ,  ხარხარ ზანზარით  შებრაწულ, უწი პუწი  წყალობით მცხიკვებული ,   „აი რო იჭაჭება რას იჭაჭება? მღერაა თუ რაი?- ი ს ფიჩინის ხსნად იხევოდა და  სკდებოდა. კითხვებით  გაწამებული, პოეტუნობით  დაბარებული, ფარდაგებად დალაგებული, ქვებად დახუჭული ნეკნებთა ტერფები  „მაყურებელი მიბრძანდებაააა“ კედელთ ქვებად ესვენებოდნენ და  გაბურბუსალებით დამცხარ, აღუსრულებულობით აღმსდგარ, დავიწყებულობით  დებულ, „ გულმა  შენთან დაიბუდა“-  დაფნათ ჩვენებათ გვირგვინად ინისლებოდა და  იბარცხნებოდა.

Advertisements

ჩიტენი

სწორედ მაშინ, როცა საღამოს ბინდი დგებოდა და ცხოვრების  ამოღრეცილ ორმოებში  მთებისკენ მიმავალი მნათობი ხმას გაიჭიანურებდა,  მომსვლელს ელოდებოდნენ. მას დედოფალ პაპყუნას  თქმული  უნდა მოეტანა იმ თერთმეტ თეთრთან ერთად, რომლის შესახებაც ის ბრძანებდა : ,,ყოველი თვე, რომელიც შედგება ოცდარვა, ოცდაათი, ოცდათერთმეტი  წამებით გასაღვიძებელი დილისაგან, ყოველთა ოჯახთა_ მდიდართა გარდა: ღარიბ-ღატაკთა, ახალგაზრდათა თუ მოხუცთა, მრავალშვილიანთა, თუ უშვილოთა, ყოველთა თქვენთა გასწავლოთ ჩემი პირადი  გამოცდილებით იმ კენჭების გამოყენება, რომელზეც თქვენ მოსთქვამთ: თითქოსდა  ერთ დღეს არის და მეორე დღეს ქრება, რათა საჭირო მარცვლეული საკმარისად იყიდოთ და  ოჯახები არჩინოთ. და  საერთოდაც, სადა ხართ, როცა მე  ვერ გხედავთ ულუკმაპუროდ მყოფელთ?!“    თუ ვინმე გაიკვირვებს  და იკითხავს, რომ ამ გამოცემის დროს თვით დედოფლუნა სად იმყოფებოდა, ჩვენ შეგვიძლია სრულიად  დამშვიდებით მივუგოთ, რომ საკუთრივ მისი გულითადობის გამო, როცა შესაძლოა სულაც არ ესმოდა არავის ხმა, საკუთარის გარდა, ის ცოტათი მაღლა და ოდნავ მოშორებით, ჩვენს შორის  ნამდვილად არსებობდა.საერთოდაც,  ამა ქვეყანაში სადიდებულო ნირი, ანუ დიდებული რომ ყოფილიყავ, ძალიან მარტივი იყო.  მთავარია,  ოქროსტყუილებიანი გუდით მოელვარეს გევლო  და საუკუნეთა გარდამავალ მიჯნაზე  მუდმივად მიწაზე თავდახრილნი და გაჭირვებას მაინც თავ ვერ დაღწეულნი, გადაწურული იმედების გულთა  კარებს გაგიღებდნენ და მათ დაკარგულ ოცნებებს, იმედებს, ნატვრებს ყალბი ოქროთი მოვარაყებულ ტოტებზე ფერად ნაჭრებად შეგაბამდნენ.  მათგან  ერთერთზე ახალგაზრდები იტყოდნენ: „ რადგანაც მოდის ასეთი  ჭკუიანი ახალგაზრდა,   ჩვენც მას მივბაძავთ, კარგად ვისწავლით  და გამოვადგებით ჩვენს პატარა ქვეყანასო. ხოლო ხანდაზმულნი: მეტ ოფლს დავღვრით, მეტს ვიშრომებთო… „ და ასე შელოცვილს  სოფელ -სოფელ- ორღობე გაკონწიალებდნენ. შემოდგომის პირს კი  ყურძნის მტევნების, კვახების, აცქნაფებული სიმინდის ტაროების, ვაშლის და კარალიოკის ასხმულ ჩირთა გვერდით დიდ კაცობის მადლით  დამშვენებულს აივანზე შემოგდგამდნენ.  და, აი ისიც მოდიოდა! დახვლანჯული ღრეებით, გმირის შარავანდით შთამოსილი და საჭმლის თქვლეფით  აქორფებული,  ელვარების  ფრქვევით.…    გასართობ- სათრეველად მას უყვარდა უენოდ მოლაპარაკეთათვის თავში ხელის წატყაპუნება, ჩაქელვა და ჩაძნეყვა და ეგონა ამას სასრული არ ექნებოდა. ასევე კუჭის შემრგე და გულისგამხარებელი ქეიფი და დროსტარება, რომელიც სიხარულს ანიჭებს მომლხენს მით უფრო, თუ  სუფრის დიდებაში სადღაცაურ მოდაზე შეკერილი კაბებითა და პიჯაკებით გამოსკვანჩულები, ბლომად მოყრილი  სიყალბის ფერუმარილით და  პერანგში  ამოყრონტილი სახეებით, თავებით  გრძელი ქლასუნის  ურმებით ერთი დღის სრულ განსვლამდე  დაჰქრიან მოწყენილი ფასადების  სამეფოში…    ხოლო  ქორონიკონსა მას ჟამსა, როს მოაღწია  მკის-დათესილი მოსავლის აღების დრომ, მისი მეუფება წელთაღრიცხვებში ჩატანებული სიჩუმის მდუმარებაში გაქრა, ის აღარ იყო!   დასაბამიდან სამყაროს კარიბჭესთან მღვიძარედ გარინდებული  შემოქმედი გალაქტიკებს პეპლებად ააფრენდა და მთვარის ბორანზე  ვარსკვლავებად განაბნევდა, როცა ზღურბლზე მარტოობით მოკიაფე  ჩიტენი გამოვიდა,  სიზმრად ქცეული ფრთებით იელვა  ზეცას მოწყდა  კიდობნებს შეფენილი ცისარტყელების   ყურეში გაუჩინარდა.

ვინ გვასწავლის ცხოვრებას? ანუ ცირა ყურაშვილის “უკან არ მიიხედო” -ზე

ერთერთი ფილოსოფოსი ამბობდა, რომ თუ დედამიწაზე წიგნებს გადაარჩევდნენ, მაშინ ძალიან ცოტა წიგნი დარჩებოდა.Books-and-wine-at-Abulafia-bookshop-Buenos-Aires
რა არის ადამიანი, მისი სამოძრავებელი არე და ასპარეზი?
მისი სამოძრავებელი ადგილი არის მისი სული, შინაგანი ხასიათი და განწყობა.
ადამიანის საქციელი თვითონ ადამიანს ჰგავს. კარგ ადამიანს კარგი საქციელი აქვს, ცუდს ცუდი. წიგნებშიც ესე არის. წიგნებიც ადამიანებს ჰგავს.
თვითეული წიგნი გარკვეულ აზრს გვაწვდის.
და თუ ამას წიგნის კითხვის დროს ვერ გრძნობთ, მაშინ სჯობს ეხლავე გადადოთ და დროის კარგვა შეწყვიტოთ. რადგან არიან მწერლები, რომლებიც წიგნებს, წიგნების წერის გულისთვის წერენ. მათი ფრაზები ფრაზობისთვის იქმნება და სხვა არაფრისთვის, დანიშნულების გარეშე.
თუმცა დღეს ასეთ -ესეთ მწერლებზე არ შევჩერდებით.
რადგან დღეს ცირა ყურაშვილს განვიხილავთ, როგორც მწერალს, პოეტს, საქართველოს მოქალაქეს, მეზღაპრეს, დედას, მასწავლებელს, ბლოგერს, საზოგადო მოღვაწეს, როგორც ღმერთის სახედ შექმნილ ადამიანს. 9719_101634276522619_1801474_n
ერთი ადამიანისთვის ამდენი ღირსება ბევრი ხომ არ არისო? ალბათ იკითხავს მკითხველი.
მაგრამ თუ გავითვალისწინებთ იმას, რომ ღმერთმა ადამიანი მის ხატად და მსგავსად, სამყაროს შემაცნობელ-დამფასებლად შექმნა, მაშინ ეს ფრაზები და დახასიათება ცოტაც კი იქნება მისი პიროვნებისთვის. ღმერთი კი მის შემოქმედებაში მთავარი მოქმედი პირია, ისევე როგორც ცხოვრებაში.
იმასაც ამბობენ, რომ პირველად კაცი შეიქმნა და შემდეგ ქალი. თუმცა ამ მწერლის შეხედვისას თქვენ იფიქრებთ რომ პირველად იყო და შეიქმნა ქალი.
მის მიერ სამყაროს სისრულის, ცხოვრების სისავსის და რაც მთავარია, მისი დიდი ძლიერი სიყვარულის შეგრძნების გამო.
ზღვას ხიდი, ცას კი კიბე აკლიაო, უთქვამთ ძველთ.
დღევანდელ სამყაროს რაც ყველაზე მეტად აკლია, ეს სიყვარულია.
სიყვარული, რომლის საჭიროებასაც ყელში წყლის წყურვილივით განვიცდით.
ამ მოთხოვნილების გამო კი ზოგჯერ ნებისმიერ შარას, ბილიკს თუ გზატკეცილს მივაშურებთ.Books-to-Read
ცირა ყურაშვილის წიგნი მისი განუსაზღვრელი სიყვარულით ტკივილიდან დაბადებულ ბავშვს ჰგავს, როგორც ბავშვი იბადება ტკივილით და სიხარულით.
აქამდე ქალი განიხილებოდა როგორც დიასახლისი. დღეს ასევე განიხილება როგორც საზოგადოების წევრი.
ორივეში ძლიერად ყოფნა ეს მხოლოდ რჩეულთა ხვედრია. ესეთი რჩეულია ცირა ყურაშვილი.
მან მოახერხა ისეთი წიგნის შობა-გაჩენა, რომელიც თავისი სიმძლავრით საუკუნეებს და ათასწლეულებს გადასწვდება.
წიგნი, რომლისთვისაც უცნობია გამოშვების წელი და რიცხვი. რომლისთვისაც არ არსებობს გუშინდელი და დღევანდელი დღე.
რომლისთვისაც არსებობ მხოლოდ შენ – მკითხველი!8549fd5ba545bc4
შენთვის გადახსნილი გულით, შენთვის გაზიარებული ტკივილით და რაც მთავარია პიროვნების, ადამიანის ხელახალი დაბადებით სამყაროს ნათელში.
დღევანდელი სამყაროს დღევანდელ სანთელში.
ასე, რომ თუ გინდათ თქვენმა სულმაც იცვალოს ფერი, როგორც ჩემმა, და აღარასოდეს შეგეშინდეთ ცხოვრების ტალღების, ქარიშხლების, ქარტეხილების, მაშინ ეს წიგნი თქვენთვის არის.
უზარმაზარი, ჩაუქრობელის სანთელი. თქვენი გულებისთვის, სულებისთვის და ცხოვრებისთვის.
უზარმაზარი გამოღვიძება თქვენთვის.
ეს ცირა ყურაშვილია ნამდვილი მწერალი, ნამდვილი წიგნი, ნამდვილი სანთელი გარიჟრაჟის ბინდბუნდში.
ეს ქალი დედაჩემია
ცხოვრების წიგნის მწერალი.270713-1059(001)