ერთ შორეულ დროს, როცა დიდი თმენის კამარა ბგერებს სიტყვებად კრავდა და ფრთებად ამეტყველებდა, პატარა სამეფო არსებობდა. სადაც ზეცა ვაზის მტევნებად ითენთებოდა, ხოლო მიწა ჭირნახულ სუფრებად იშლებოდა. ეს სამეფო სხვა სამეფოებისგან სასახლეების სიმრავლით იყო გამორჩეული. მომხვდურის სიმრავლის, დამხვდურის სიცოტავის გამო დარჩენილებს შორის გადარჩენილები, სახლებს აივნებს მიუკოლიკავებდნენ და სახურავებს დაასკუპებდნენIMG_2678. ხოლო შემოდგომის ქარავნისფერ დღეებში მთელი გულით წუხდნენ ცისქვეშეთის უსამართლობასა და უსაზღვროობის აღრიცხვაზე. ამის გარდამო როს საზღვარნი ტალღისანი მიიქცეოდა არსებობას იწყებდა, ის ვინც ჟამთა ცვლის გახუნებულ ფარდაგს ზღვის ღელვის თხრობას დაატყობდა.იქნებოდა შორეული აღმოსავლის სვლა, თაღდასვლის ზღვათ, საჩრდილობლის თმენა, თუ სამმხარის გაშლა ჩვენებები მის შესახებ ყველგან მოისმოდა საუკუნეები კი დღეებად შთებოდა და ზვირთებად აქაფრულ სიბნელეში იძირებოდა. მისი თვალები კი მკვდარი თევზის აქერცლილ კანს ემსგავსებოდა. მასში დარჩენილ უკანასკნელ ნაპერწკლებს მოიკრებდა და მყოფიარობის გაბურდნულ სინამდვილით ვარკვლავებს ფრენას იწყებდა. სამყაროს საწყის უსასრულობის სევდაში ის არსებობდა სახელად ჯადოქარი !

Advertisements

კომენტარის დატოვება

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s